" تعطیلات عید" با این اسم قشنگش که قند توی دل آدم آب می کند،زودتر از آنکه فکرش را بکنی تمام می شود و تو می مانی و آن "پیک شادی"دست نخورده ی منتظر ساعتهای آخر سیزده به در.و بغضی که معلوم نیست دوست دارد باز شود یا نه.و حیرت اینکه بغض داری ولی منتظری زودتر فردا شود و با کفش و لباس نو بروی مدرسه و با همکلاسی ها خاطراتت را مرور کنی و انشای "تعطیلات خود را چگونه گذراندید" بخوانی.

راستی در سکوت، یقین و روزمرگی میانه های بیست و چهارسالگی، فردای روز چهاردهم را چطور خواهم گذراند؟

***

تعطیلات عید امسال با این دو تا موجود دوست داشتنی وفامیل جدیدشان ! کودکی ها دست دردستم داشت.

می گویم نکند اصلا تو گناهی نداری.شاید حقیقت این است که من پرتوقع و زیادی حساسم.این که این قدر به چیزهای کوچک اهمیت می دهم.آره شاید اصلا لج آور است.این که ریختن سس روی بهترین لباس میهمانی ام را به هیچ می گیرم.اما چهارچشمی حواسم به توست.که پایت...دستت نلغزد.که دست های شکلاتی ام را یادم می رود بشویم و با همان ها کت از دوشت برمی دارم.اما نگاهم دنبال پوسته پوسته های خشک دست هات است و به باد وحشی پاییز،زیر لب بد و بیراه می گویم.

دوستی می گفت:"کاش می شد بعضی لحظه ها را مومیایی کرد..."و من فکر می کنم چه خوب می شد آن لحظه هایی را که حرف نمی زدیم و توی چشم های هم خیره بودیم،بازگردانید.آن وقت هایی که هیچ چیزی به اسم سوءتفاهم،اشتباه،تردید ،یا آرزو بینمان اتفاق نیفتاده بود.و تو خودت بودی آن وقتی که فنجان چای را به دهان می بردی.و من خودم بودم آن وقتی که شکلات های کاکائو را با دست هل می دادم جلویت.

خوب که فکر می کنم می بینم واقعا تقصیر تو نیست.عیب از من بود و هست! که به خودم می قبولانیدم زیر پوست آدمی مثل تو،حتما آدمی مثل خودت...خودت هست.تا حالا از این شکلات ها خورده ای؟همان ها که توی زرورق پیچیده شده اند اما آن ماده ی سخت تویشان با کاغذ سفیدی به هم آمیخته و جدا شدنی نیست.همان ها که دست آخر مزه شور کاغذ سفید رنگ نمی گذارد بفهمی طعمشان چه بود.اما ممکن است آن زرورق قشنگ را تا آخر عمر با خودت نگه داری.

تا آخر عمر چنین شبی،چنین ساعتی بیدار خواهم بود.سکوت خواهم کرد.زرورق خاطراتم را خواهم گشود و خواهم بویید.بوی تلخی و گندیدگی شان را با اشتیاق به مشام خواهم کشید و دست های شکلاتی ام... نه،من دیگر به انتظار آمدن هیچ کس تند تند شکلات نخواهم خورد...نه،تا ابد منتظر کسی نخواهم ماند.

این روز ها که می گذرد

                              شادم

این روزها که می گذرد

                              شادم

                                    که می گذرد

                                                    این روزها

               شادم

                      که می گذرد...

"همیشه یک جای کار می لنگد".این را"روباه"داستان شازده کوچولو گفته بود.حق با اوست.قطعا یک چیزهایی سر جای خودش نیست.نیست که وقتی از سالن سینمای نمایش دهنده فیلم"دعوت"بیرون می آیی با تعجب نگاه دوباره ای می اندازی روی پوستر سردرسینما تا مطمئن شوی کارگردان این فیلم ابراهیم حاتمی کیاست.فیلمی که با وجود چنین سوژه بکری،فیلمنامه ندارد،بازی ندارد،میزانسن ندارد،ریتم ندارد.و در یک کلام هیچ ردپایی از حاتمی کیا در آن نیست...و دلت می سوزد.
و دلم می سوزد.دلم می سوزد آقای حاتمی کیا.برای آن اعتبار چندین ساله که با اهمال کاری و یا شاید وسوسه ای از دست می رود.چه کسی می تواند تصور کند خالق عاشقانه ترین و عارفانه ترین دیالوگ های سینمای بعد از انقلاب بتواند مبتذل ترین و سخیف ترین دیالوگ های این دوره را هم بنویسد و کارگردانی کند.کاش تصویر خود شما را در فیلم ندیده بودم که باورم نشود این فیلم ،فیلم شماست.که آن همه خاطره خوب و احساس تقدسی که  نسبت به از کرخه تا راین،بوی پیرهن یوسف،آژانس شیشه ای ،ارتفاع پست و خاک سرخ دارم از کف ندهم.
موقع نوشتن این مطلب فقط دارم به این فکر می کنم که اگر حاج کاظم،عباس یا فاطمه ی "آژانس"،مرتضی"موج مرده"،یا دایی غفور"بوی پیرهن یوسف" اینجا بودند چطور می توانستید توی چشمشان نگاه کنید.و چطور و با چه انگیزه ای می شود کمر به نابودی آن همه معنویت بست.
هنوز بغض نگاه حاج کاظم در یادم هست آن وقتی که پشت در آژانس با سلمان مچ انداخت.در نگاه من سلمان تا ابد برنده بود چون تا ابد می توانست مغرور باشد به"پسر حاج کاظم بودن".
آقای حاتمی کیا،نسل ما سلمان های نسل شماییم.زمینمان نزنید جوری که تاب برخاستن نداشته باشیم.

شنبه 6 مهر 1387